Belangrijk onderwerp in de farsi taal. Bestudeer dit goed!
Het woord "èzafèh" is van oorsprong Arabisch en betekent "toevoeging". Grammaticaal gezien is het een tussenlettergrep. Zo'n toevoeging kennen we ook in de Nederlandse taal. We zeggen niet "een smakelijk maaltijd", maar "een smakelijke maaltijd". Iets dergelijks kent de farsi taal ook. Bijvoorbeeld: kettabbe man = mijn boek. De klemtoon valt nooit op deze toevoeging.
Bij deze "èzafèh" zijn drie verschillende betekenissen mogelijk:
a. het kan betekenen: "behorende tot" bijv. "asb-e-mard - het paard van de man آسب مرد
b. het kan worden toegevoegd aan een zelfstandig naamwoord ter vervanging van ons bijvoegelijk naamwoord. Een bijvoegelijk naamwoord zegt iets van zelfstandig naamwoord. Het zelfstandig naamwoord gaat in farsi altijd voorop. "mard-e-ieraanie" een Iraanse man of de Iraanse man. مرد ایرانی
c. het kan ook gebruikt worden om een nader verklarende toevoeging (bijstelling) aan het zelfstandig naamwoord toe te voegen: "Mard-e-doestam" - de man, mijn vriend.... مرد دوستم
Als het woord dat voorafgaat aan de "èzafèh" eindigt op een medeklinker, zoals in bovenvermelde voorbeelden, wordt de "èzafèh" niet geschreven; het wordt wel uitgesproken.
Als het woord voorafgaand aan de "èzafèh" eindigt op een klinker ا a of و oe - o, wordt de "èzafèh" wel geschreven als een ی i en wordtuitgesproken als "je": ای a-je of وی oe-je
a. (bezit) "roe-je-mard" روی مرد het gezicht van de man
b. (bijvoeglijk) "bannaa-je ieraanie" بنای ایرانی de Iraanse bouwvakker
c. (bijstelling) "bannaa-je doestam" بنای دوستم de bouwvakker, mijn vriend
Als het zelfstandig naamwoord voor de "èzafèh" eindigt op de klinker ی i wordt de "èzafèh" niet geschreven, maar wel uitgesproken als "ie-je"
dus: "Ieraan-ieje-doestam" = de Iraniër, mijn vriend. ایرانی دوستم
1. Schrijf enkele malen en spreek uit de ongeschreven "èzafèh" met de toevoeging "-e" na woorden met een medeklinker:
mard-e bad (weet je wat het betekent?) مرد بد - مرد بد - مرد بد - مرد بد - مرد بد - مرد بد -
aasb-e-ieraanie = een Iraans paard - اسب ایرانی - اسب ایرانی - اسب ایرانی - اسب ایرانی
zaan-e-bannaa = de vrouw van een bouwvakker زن بنا - زن بنا - زن بنا - زن بنا - زن بنا - زن بنا
aasb-e-doesteman = het paard van onze vriend اسب دوستمان - اسب دوستمان -اسب دوستمان -
2. oefen ook deze zinnen, waarbij de "èzafèh" geschreven wordt na . en ., en wordt uitgesproken als ajje . en oeje .
het gezicht van de man = roeje mard روی مرد
de Iraanse bouwvakker = bannaaje ieranie بنای ایرانی
3. oefen nu met de "èzafèh" achter de i ی , die niet wordt geschreven, maar wel wordt uitgsproken als "ieje".
De Iraniër, mijn vriend = iraanieje doestam ایرانی دوستم
Let goed op het verschil tussen:
a. De Iraniër, mijn vriend kwam = Ieraniejedoestam amad ایرانی دوستم آمد
b. De Iraniër is mijn vriend = Ieraanie doestam ast ایرانی دوستم است
Bij a worden de beide zelfstandige naamwoordenایرانی en دوستم "Ieraanie" en "doestam" door de "èzafèh" aan elkaar verbonden, ongeacht of ze (grammaticaal gesproken) bij elkaar passen.
bij voorbeeld b wordt geen "èzafèh" gebruikt.
Let nu op het verschil in lezen van:
a. Ik heb koud water = aabe sard daaram آب سرد دارم
b. het water is koud = aab sard ast آب سرد است
Zoals je ziet wordt in het farsi schrift het woord aab آب en sardسرد normaal geschreven. Maar in de uitspraak van zin a hoor je de "èzafèh" wel. Dat komt omdat het hier gaat om een zelfstandig naamwoord en een bijvoeglijk naamwoord.
Even ter herinnering: de klemtoon valt meestal op de laatste lettergreep van een woord. Waar het anders is heb ik het woorddeel onderstreept.
Hier zie je de eindletter en daarachter de letter t als beginletter. De schrijfwijze is dezelfde als de letter b, met dit verschil dat deze letter twee puntjes boven heeft, en de b één puntje eronder. 
